چرا "خوزستان" ىر سینمای مستند اهميت دارد؟ / ماهنامه ی فیلم / شماره 516 / ویژه ی پاییزی / حبیب باوی ساجد (مستندساز وداستان نویس) روزنه : خوزستان چه موهبتی دارد نسبت به دیگر خطه های این سامان؟ نفت؟ رودخانه های پرآب؟ مزارع؟ این نعمت های خدادادی ست که کمابیش در دیگر نواحی این سامان موجود است. داشسته های انسانی که برآمده از جغرافیای تفت دیده ی خوزستان است چیست؟ فوتبال؟ ادبیات؟ زبان ولهجه های گونه گون؟ باری واین است که خوزستان را متفاوت جلوه می دهد از دیگر نواحی این سامان. حالاسینمای مستند می ماند وبازتابِ این "داشته ها". سینمای مستند می ماند وبازتابِ محنت ها ورنج های این خطه ی"زادگاه انسان ورنج". سینمای مستند می ماند و زادگاهی که حتی از نعمتِ باران هم انسان

درنگی بر 45 سال فیلم سازی کیانوش عیاری درسالروز تولدش "آنسوی آتش" کودکی زاده می شود* لغزیدنِ قلم برکاغذ حسی واحساسی می خواهد که باید در تو برانگیخته شود. دیده وخوانده وشنیده ای که به گاهِ چهره درنقابِ خاک کشیدنِ عزیزی، ذهن نخست پَرمی کشد به زمانه ای وروز وروزگاری، واگر باآن عزیز پیش از آن بوده ای، خاطره ای مشترک ذهن ات را به آن مشغول می کند، واگر هرگز نبوده ای بااو، باز ذهن می رود بااو. خاصه اگر هنرمند باشد، که اگر این گونه باشد دیگر نیازی به خاطره ای مشترک نداری، که تمامی خاطراتِ تو می شود اندیشه ی آن هنرمند که درکلمه یاروی پرده ی سفید جان داده باشد واینک که خود جان ندارد، اندیشه اش اما برای همیشه در جانِ آدمی رخنه می کند ورفتن اش می شود دردی جانکاه. باری، بارفتن هنرمند ویاهرعزیزِ دیگ

...به روایت احمد طالبی نژاد حبیب باوی ساجد / (مستندساز وداستان نویس) این که توسال هاست برموج نوی سینمای ایران وپدیدآورندگان آن موجِ بی همتا، تأکید ونظرداشته ای ودراین راستاقلم وقدم زده باشی، می تواند پشتوانه ای باشد برای تو به گاهِ فیلمِ مستند ساختن دراین باب. پس وقتی دوربین تو روشن شود، خوب می دانی چه پرسش هایی می پرسی از گفت وگوشونده ها واین پرسش های از پیش تعیین شده، نیمی ازکارِ تورا پیش می برد. اما حُسنِ اثرتصویری چیزِ دیگری هم هست که در نقدهاوگفت وگوهای مکتوبِ تو رُخ نمی دهد ویارُخ می دهد اما مخاطبِ آثارِ مکتوبِ تو نمی تواند آن رخ دادها را درذهن تصویرکند. باری، واین رُخ دادها روایتِ تصویری تورا بیش ازپیش جذاب تر کرده است. برای نمونه "داریوش